INTEGRACJA SENSORYCZNA 

Integracja sensoryczna (SI) to proces, który zachodzi w mózgu każdego z nas i nawet nie jesteśmy tego świadomi. Nasz mózg odbiera, porządkuje i nadaje znaczenie wszystkim bodźcom, które są odbierane przez nasze ciało. Wszystko jest w porządku, póki jest w porządku. W naszym świecie pełnym ruchu, dźwięków i innych często zwyczajnych wrażeń, nasz mózg musi sobie poradzić. Odebrać informacje, wybrać to, co uważa za potrzebne do funkcjonowania, odrzucić to co jest zbędne i dać sygnał do ciała, co ono ma  z tym wszystkim zrobić. I jak napisałam – wszystko jest w porządku, póki jest w porządku.

• A co w przypadku, kiedy mózg się gubi? Gdy układ nerwowy nie działa tak, jak powinien? Gdy nie wycisza głośnych dźwięków?
• Kiedy nieprawidłowo odczytuje informacje z ciała i nie potrafimy utrzymać równowagi?
• Gdy nie czujemy naszego ciała tak jak powinniśmy? Albo drażnią nas zapachy?
• Co w momencie, kiedy jest dla nas wszystko za szybko, za dużo, za głośno?
• Albo w drugą stronę: musimy mieć wszystkiego dużo, żeby
  w ogóle coś poczuć?

Wtedy jest trudniej.
Aby procesy integracji sensorycznej przebiegały prawidłowo, musi wiele rzeczy się zadziać. Receptory muszą być sprawne, drogi nerwowe muszą działać jak autostrady (ustalmy, że niekoniecznie polskie :)), a mózg musi umieć to wszystko ogarnąć. Terapia SI to taka nauka organizacji, która jest prowadzona według  pewnego  schematu  opartego na prawidłowym rozwoju procesów integracji sensorycznej. 

Poziom I – okres noworodkowy i wczesnoniemowlęcy:

• typowe odruchy bezwarunkowe,
• stopniowy rozwój pracy mięśni przeciwko sile grawitacji, który przejawia się zmianą ułożenia ciała,
• początek współpracy mięśni poruszających gałkami ocznymi,
• więź uczuciowa z matką, dzięki doznaniom płynącym z układu dotykowego
  i równowagi podczas codziennych zabiegów pielęgnacyjnych,
• coraz lepsza współpraca zmysłów dotyku, propriocepcji i równowagi.

Poziom II

• zmiana odruchów bezwarunkowych w coraz bardziej złożone działania, wykształcanie się odruchów dowolnych,
• początki rozwoju schematu ciała związane z coraz lepszym odczuwaniem osi ciała (linii środkowej),
• powstająca koordynacja ruchów między stronami ciała, początki własnej, ukierunkowanej aktywności i planowania ruchu.

Poziom III

• dalszy rozwój celowej i dowolnej aktywności ruchowej,
• rozwój koordynacji wzrokowo -ruchowej oraz percepcji wzrokowej,
• współdziałanie zmysłów słuchu i wzroku ze współpracującymi już ze sobą zmysłami dotyku, równowagi i czucia głębokiego,
• coraz skuteczniejsze działania antygrawitacyjne, coraz bardziej skomplikowane ruchy: pełzanie, raczkowanie, obroty, stanie, chodzenie dzięki wyhamowaniu odruchów bezwarunkowych i rozwojowi reakcji prostowania
  i równowagi, co dziecko osiąga wraz z dojrzewaniem ośrodkowego układu nerwowego.

Poziom IV– rozwija się do końca etapu przedszkolnego:

• zdolności do koncentracji uwagi
• zdolności do organizacji zamiarów, działań i własnych myśli
• poczucia własnej wartości
• opanowania
• pewności siebie
• zdolności do nauki, abstrakcyjnego myślenia i rozumowania
• dominacji jednej strony ciała i półkuli mózgu

Terapia poprzedzona jest wnikliwą diagnozą, która składa się ze szczegółowego wywiadu z rodzicami, dwóch spotkań z dzieckiem oraz omówieniu wyników diagnozy. Podczas spotkania z dzieckiem są przeprowadzane testy diagnostyczne tzw. Testy Południowo-Kalifornijskie (od 4 roku życia), Obserwacja Kliniczna, obserwacja swobodnej aktywności dziecka, obserwacja zachowania
i reakcji.

ODRUCHY PIERWOTNE / NIEDOJRZAŁOŚĆ NEUROMOTORYCZNA  – DIAGNOZA I TERAPIA METODĄ INPP

Termin niedojrzałość neuromotoryczna (neuromotor immaturity – NMI) odnosi się do pominięcia jakiegoś etapu rozwoju dziecka lub zatrzymania rozwoju na wczesnym jego etapie. Każdy przeciętny, donoszony noworodek rodzi się ze zbiorem pierwotnych odruchów , które są hamowane lub kontrolowane przez wyższe ośrodki w mózgu w pierwszym roku życia. Jeżeli nie zostaną one wyhamowane w odpowiednim czasie, to pozostaną aktywne w ciele i mogą zakłócać rozwój różnych funkcji: równowagi, kontroli motorycznej, funkcjonowania wzroku i słuchu, koordynacji ręka-oko, umiejętności percepcyjnych i wielu innych. Może to prowadzić do objawów behawioralnych, takich jak: frustracja, nadpobudliwość i nadwrażliwość, brak równowagi pomiędzy zdolnościami i osiągnięciami. W miejsce zanikających w pierwszym roku życia odruchów pierwotnych pojawiają się odruchy posturalne, które powinny być w pełni dojrzałe po ukończeniu przez dziecko wieku trzy i pół roku.

Według definicji INPP termin niedojrzałość neuromotoryczna oznacza występowanie zbioru przetrwałych odruchów pierwotnych powyżej szóstego miesiąca życia (ostatecznie powyżej 12 m.ż.) w połączeniu z brakiem lub niedojrzałością odruchów posturalnych powyżej wieku trzech i pół roku. Oznacza to, że Centralny Układ Nerwowy (CUN) funkcjonuje na poziomie dojrzałości motoryki odruchowej (motoryka odruchowa jest pierwszym etapem rozwoju ruchowego, po nim następuje duża motoryka, a potem dopiero mała motoryka). O opóźnieniu można mówić tylko wtedy, gdy nie występuje uszkodzenie CUN, ani choroba degeneracyjna mózgu.

Diagnoza INPP obejmuje trzy spotkania: wywiad z rodzicami, dwa spotkania
z dzieckiem. W trakcie spotkania z dzieckiem są przeprowadzane próby z baterii testów INPP, analiza wyników i zaplanowanie terapii.